Wydajemy Harcerza Rzeczypospolitej

I tak zrodził się „Harcerz Rzeczypospolitej”, który jak łatwo zgadnąć był drukowany w sposób bardziej przypominający niezbyt legalne wydawnictwa, a nie poważny, „kioskowy” periodyk. Na kioski raczej szans nie było, bo taka forma kolportażu też była ograniczona przez partyjnego monopolistę, RSW „Prasa, książka, Ruch”. Ale my liczyliśmy na harcerską „sieć”! Trzeba było tylko zdobyć papier. Mieliśmy już zaprzyjaźnioną drukarnię studencką „Żaczek”, w której drukowaliśmy pierwsze książki. Papier, jak wspomniałem, był ściśle reglamentowany, rozprowadzany przez kolejnego monopolistę według przydziałów, sporządzanych przez Ministerstwo Kultury, na podstawie planów wydawniczych składanych przez koncesjonowane redakcje, instytucje kultury i organizacje społeczne. ZHP też dostawał swój przydział, ale o tym mogliśmy sobie „…zapomnieć. „Poprzemy wasz wniosek o HaEra, ale o papierze zapomnijcie!”.

Pozostała harcerska przemyślność i ..podchody” pod Ministerstwo Kultury. Mieliśmy przyjaciół wśród krakowskich kolekcjonerów. Prezes Klubu Kolekcjonerów, Ryszard Kucharski, bardzo nam życzliwy, bo zrobiliśmy w Salkach Klubu I Wystawę Odznak Harcerskich, poznał nas z członkiem Klubu, profesorem Aleksandrem Krawczukiem, który jakoś tak…przypadkiem był wtedy Ministrem Kultury. Do spotkania doszło na Giełdzie Staroci w Rynku Krakowskim. Profesor, bardzo życzliwie nas wysłuchał i kazał za trzy dni być w Warszawie, „…ale weźcie ładne mundurki, żeby było widać że to harcerze przyszli.” Zjawiliśmy się w pełnej gali mundurowej w Pałacu Potockich, gdzie jak się okazało nasza wizyta była oczekiwana. Profesor przyjął nas w imponującym, pełnym, antyków gabinecie, pełen powagi, choć nie omieszkał puścić do nas oko.

Towarzyszyła Mu bardzo dystyngowana Pani, obserwując nas bacznie spod oka. Pan Minister bardzo poważnym głosem oznajmił nam, że Pani Dyrektor poprowadzi sprawę naszych potrzeb, oczywiście w miarę możliwości, które są bardzo ograniczone, ale sprawy wychowania młodzieży są ważne i trzeba pomóc. Dostaniemy…50 ton papieru rocznie i w dalszych sprawach mamy się kontaktować z odpowiednim departamentem, którego to Dyrektorkę właśnie poznaliśmy, na co obecna Pani obdarzyła nas całkiem miłym uśmiechem.

Wypiliśmy zabójczo mocną kawę, i mocno nieprzytomni pożegnaliśmy Profesora, Gdy już wychodziliśmy, Profesor Krawczuk rzucił na odchodne „… a skoczcie do Dyrektora Zachariasiewicza, szefa Drukarni Wydawniczej.¹ Powołajcie się na mnie, a właśnie, o ile dobrze pamiętam, to przedwojenny harcerz ze Lwowa”! Tak zaczął się nasz „papierowy trop”, nie jedyny, bo było tych tropów dużo więcej, ale o tym w części drugiej.