W piękny majowy dzień, wiele lat temu, drużyna którą prowadziłem wyruszyła raźnie ze schroniska na Klimczoku. Dzień zapowiadał się pięknie, świeciło słońce, przyroda wokół rozkwitała, śniadanie było niezłe. Humory świetne, wszak świat był taki piękny... Po mniej więcej pół godzinie marszu w ciągu dosłownie paru minut niebo zaciągneło się chmurami, temperatura spadła o dobre kilkanaście stopni i zaczął padać śnieg. Właściwie zaczął padać to złe określenie. To załamanie pogody trwało w sumie 6 godzin i napadało około metra mokrego, ciężkiego śniegu.

  Zbliża się Zjazd ZHP i w związku z tym odżywają, padające z różnych stron, propozycje zmian w Prawie Harcerskim. Bo przecież to co jest jest trudne, niezrozumiałe, napisane dziwnym językiem, a te wymagania z 10 punktu to w ogóle skandal... Jak to jest ? Dlaczego w drużynie, w której pracuje się z Prawem i Przyrzeczeniem NIGDY, powtarzam NIGDY, nie spotkałem się z tego typu wątpliwościami? Czy jest tak, że do naszego środowiska trafiają jakieś "mózgi", które dzięki swym przymiotom ogarniają bez trudu o co biega w naszym Prawie i Przyrzeczeniu ? Czy też po prostu instruktorzy z naszego środowiska w odpowiedni sposób pracują z PiPH ? Sądzę, że to drugie. Apeluję więc do wszystkich jojczących o zmianę Prawa Harcerskiego. Nauczcie się może pracować z tym co mamy bo jak powszechnie wiadomo "Złej baletnicy przeszkadza i rąbek przy spódnicy, a dobrej ... nie przeszkodzi nic".

  Ostatnimi czasy daje się zauważyć coraz większe zainteresowanie tematyką przewodzenia i pracy w grupie. Jest to zapewne związane ze zmianami zachodzącymi w społeczeństwach oraz pokoleniach.

No właśnie, jakie ono jest? I czy jest w ogóle? Czy Bóg i harcerstwo to nierozłączna para, czy też z tym całym Bogiem to jakaś lipa. Czysta indoktrynacja, mająca na celu zniewolenie duszy młodego człowieka. Hmm, ale jeśli nie ma Boga, to o zniewolenie jakiej duszy  chodzi ? ... Takie pytania zadajemy sobie zapewne często i właśnie to o czymś już świadczy. Szukamy prawdy. Nie wiemy przecież jaka ona jest. Możemy wierzyć, że jest tak, czy śmak. Ewentualnie wierzyć, że właśnie tak nie jest. Tak czy inaczej, wierzymy, lub wierzymy że nie wierzymy.

Zbliżała się noc. Na obozie powoli zapadała cisza. Zrazu nieśmiało a z czasem coraz głośniej swój koncert zaczynały świerszcze. Zbliżała się kolejna, piękna noc lipcowa. Niestety, już jedna z ostatnich na tegorocznym obozie. Może i niestety ale i dobrze. Czas wrócić do domu. Do żony i pracy. Klienci pewnie się już stęsknili :).

Poza tym, co tu ukrywać. Trzy tygodnie w głuszy z dzieciakami to fajne i przyjemne, ale i męczące. Gdyby nie satysfakcja z tego, jak pięknie się rozwijają, to już dawno bym to zostawił. Ale jak mógłbym to zostawić ? Drużyna zdecydowanie odmawia zwolnienia mnie z funkcji. No ok, ale w sumie bycie drużynowym wędrowniczym, to żadne obciążenie. Właściwie sami pracują. I całkiem fajnie im to wychodzi...

Władza uzależnia, a władza absolutna uzależnia absolutnie. Ta stara prawda jest dość powszechnie znana, a pomimo to możemy wciąż przyglądać się kolejnym pokoleniom dążącym do władzy.

Jeśli tak jest w świecie, to dlaczego miałoby być inaczej w harcerstwie? I dokładnie taką rzeczywistość możemy u nas obserwować stanowczo zbyt często. Nie będę tu jednak opisywał przypadków takiego uzależnienia, bo nie o to mi chodzi. Proszę, przyjmij Czytelniku, że tak jest i już!